راهنمای كاربردی دستورالعمل بهسازی لرزه ای ساختمان های فولادی موجود (نشریه 363-1)

 دانلود فایل PDF راهنمای كاربردی دستورالعمل بهسازی لرزه ای ساختمان های فولادی موجود (نشریه 363-1) 

شناخت وضع موجود

هدف از شناخت وضع موجود ساختمان، گردآوری اطلاعات لازم برای مدل سازی، تحلیل و ارزیابی رفتار لرزه ای ساختمان است .این كار می تواند با دقت های متفاوت و صرف زمان و هزینه متناسب صورت گیرد. بدین ترتیب انجام مطالعات شناخت وضع موجود در سطوح متفاوت، بر اساس گستره ی اطلاعاتی كه جمع آوری می شود، امكان پذیر خواهد بود. این سطوح به ترتیب افزایش دقت و گستره، به سطح اطلاعات حداقل، سطح اطلاعات متعارف و سطح اطلاعات جامع موسوم هستند.

 

مراحل شناخت وضع موجود:

  • بازدید از محل و آشنایی اولیه با ساختمان؛
  • جمع آوری مدارك فنی و اطلاعات كلی ساختمان؛
  • تعیین هدف بهسازی؛
  • تعیین سطح اطلاعات مورد نظر و ضریب آگاهی؛
  • بازرسی وضعیت موجود، شناسایی مشخصات مصالح و آزمایش ها؛
  • تحلیل خطر زلزله و تهیه ی طیف طراحی.

 

بازدید از محل و آشنایی اولیه با ساختمان:

  • وضعیت ظاهری ساختمان؛
  • كیفیت نگهداری ساختمان در مدت بهره برداری؛
  • امكان انجام عملیات بهسازی احتمالی ساختمان در زمان های مختلف؛
  • وضعیت ابنیه ی مجاور از نظر نوع، فاصله و تراز طبقات و همچنین بررسی وجود اجزای مشترك بین دو ساختمان و آثار احتمالی ناشی از آسیب ساختمان مجاور؛
  • موانعی كه ساختمان های مجاور می توانند در انجام عملیات بهسازی ایجاد كنند؛
  • وضعیت زمین اطراف ساختمان از نظر جنس و وضعیت آب های زیرزمینی، با توجه به سوابق قابل مشاهده محلی مانند گود برداری های اطراف؛
  • وضعیت شیب زمین، وجود شیروانی، امكان زمین لغزش، امكان وقوع پدیده ی روانگرایی و ….

 

 

جمع آوری مدارك فنی و اطلاعات كلی ساختمان:

برای انجام مطالعات آسیب پذیری ساختمان های موجود، لازم است كلیه ی مدارك فنی و مستندات طراحی، اجرا و ترمیم كه دردسترس هستند، جمع آوری و طبقه بندی شود. هم چنین وضعیت ساختمان به لحاظ موقعیت جغرافیایی و لرزه خیزی و كاربری پیشین وآینده ی آن و قوانین و استانداردهایی كه در طراحی و اجرای آن به كار رفته و مقرراتی كه در حال حاضر بر ارزیابی و بهسازی آن حاكم است، مشخص شود. برای این منظور جمع آوری و دسته بندی اطلاعات می تواند مطابق جدول (1-1)چك لیست نمونه در پیوست شماره دو، صورت گیرد.

 

 

تعیین هدف بهسازی:

برنامه ریزی مطالعاتی برای شناخت وضع موجود ساختمان بر اساس هدف بهسازی تعیین شده، صورت می گیرد .مشاور باید در پیشنهاد هدف بهسازی، نظیر موارد زیر را مد نظر قرار دهد:

-1 كاربری ساختمان؛

-2 میزان اهمیت ساختمان؛

-3 عمر باقیمانده ی مورد انتظار ساختمان؛

-4 وضعیت، كیفیت و میزان اهمیت اجزای غیرسازه ای؛

-5 ملاحظات اقتصادی و اجتماعی و خواسته های كارفرما.

هدف بهسازی كه میزان دقت و گستره ی مطالعات تحلیلی را تعیین می كند، بر اساس سطح خطر و سطح عملكرد ساختمان تعیین می شود. بنابراین در ابتدا سطح خطر و سطح عملكرد ساختمان تعریف می شود، سپس هدف های بهسازی تشریح شده در دستورالعمل بیان خواهد شد.

 

 

تعیین سطح اطلاعات موردنظر و ضریب آگاهی:

سطح اطلاعات انتخابی به طور مشخص نیاز یا عدم نیاز به انجام آزمایش های مقاومت مصالح و ژئوتكنیك را بیان می كند. تعیین سطح اطلاعاتی كه لازم است جمع آوری شود، بر اساس وضعیت اطلاعات موجود از مصالح فولادی و هدف بهسازی انتخابی، با استفاده از طبقه بندی جدول (1-4) صورت می گیرد. سپس بر مبنای سطح اطلاعات مورد نظر و هدف بهسازی انتخاب شده، ضریب آگاهی، k، طبق جدول (1-5) تعیین می شود.

 

با توجه به اینكه ضریب آگاهی در واقع ضریب كاهش مقاومت عضو است، در صورتی كه ضریب آگاهی واحد مورد نظر باشد، سطح اطلاعات لازم بر اساس هدف بهسازی از جدول (1-5) تعیین شده و بر پایه ی آن میزان آزمایش ها مشخص می شود. به عبارت دیگر هر چه میزان اطلاعات بیش تر و مراجع آن معتبرتر باشد، ضریب آگاهی بزر گتری را می توان انتخاب نمود.

لازم به توضیح است كه برای سطح اطلاعات حداقل، تنها استفاده از روش تحلیل خطی مجاز است، در صورتی كه در سطح اطلاعات متعارف و جامع استفاده از كلی هی روش های تحلیلی بلامانع است.

 

بازرسی وضعیت موجود، شناسایی مشخصات مصالح و آزمایش ها:

بازرسی وضعیت موجود از دو جنبه ی شناخت وضعیت ظاهری اجزای مورد بررسی (سازهای یا غیرسازهای) و مشخصات فیزیكی مصالح و خاك مورد توجه قرار می گیرد. برای شناسایی وضعیت ظاهری اعضا لازم است كه موانع و پوشش های معماری برد اشته شده تا اندازهگیری ابعاد عضو مورد بررسی ممكن باشد. به این عملیات در اصطلاح سوندا ژ گفته میشود. در بخش دوم برای تعیین مشخصات مصالح به كار رفته در ساختمان مانند تنش تسلیم فولاد یا مقاومت فشاری بتن باید نمونهای از مصالح مورد نظر با ابعاد

مناسب برداشته شده و مورد آزمایش قرار گیرد.

 

تحلیل خطر زلزله و تهیه ی طیف طراحی:

در كلیه ی روش های تحلیل سازه در بهسازی لرزه ای، داشتن طیف طرح لازم است. طیف طرح مربوط به سطح خطر یک را می توان از استاندارد 2800  استخراج نمود. اما هرگاه استفاده از سطح خطر دو  یا هر سطح خطر متفاوت با سطح خطر یک لازم باشد، یا هدف بهسازی ویژه انتخاب شود، لازم است طیف طرح ویژه ساختگاه محاسبه شود. نحوه ی تعیین طیف های طراحی بر اساس جدول (1-10) است.

 

 

راهنمای كاربردی دستورالعمل بهسازی لرزه ای ساختمان های فولادی موجود (نشریه 363-1)
5 (100%) 1 vote[s]