روان کننده،کاهنده آب و کندگیر کننده بتن

کاهنده آب یا روان کننده‌ها، موادی هستند که مقدار آب لازم برای کسب قابلیت‌های روان شدن را کاهش می‌دهند. بسیاری از خواص فیزیکی بتن و ملات با استفاده از مواد مضاف پیشرفت داشته است. اکثر مواد کاهنده آب ترکیبات ارگانیک قابل حل در آب هستند. تخمین زده می شود که تقریبا در 50% بتن های تولید شده در آمریکا یک ماده کاهنده آب بکار رفته است. محصولات بر پایه لیگنین مانند فرمولاسیون در برگیرنده نمک‌های سدیم و کلسیم کرومولیگنوسولفونات که ماده دانه‌ای شامل هورمایت و لیگنوسولفونات است، مخلوطی از سدیم لیگنوسولفونات و یک، سه، دی متیلول 4، دی هیدروکسی میدازولیدن-5 (dihydroxyimidazolidone-5)، لیگنوسولفونات پلیمر با پراکسید محلول در آب، لیگنوسولفونات و فعال ساز سطحی غیر یونی با اکسید پروپلین – اسید چربی پیه آب شده و محلول سدیم سولفور زدایی شده، کلسيم لیگنوسولفونات، گلوکونات سدیم و تری اتانول آمین، پلیمرهای لیگنوسولفونیک اسید تهیه شده از اسید لیگنوسولفونیک یا نمک‌های آن با مونومرهای اکریلیک یا وینیل که موجب پراکنده سازی و حفظ اسلامپ می‌شوند هنوز مورد توجه هستند. بسیاری از فرمولاسیون‌های بر پایه پلیمرهای اکریلات و متااکریلات مانند پلیمرها و مونومرهای الکوکسیلات شده و مونومرهای قابل کوپلیمر شدن با عمل اسید می‌توانند برای نگهداری اسلامپ، افزایش کارایی و مقاومت بکار برده شوند.
بعضی پلیمرهای مالئیک اسید یا انیدرید که کوپلیمره گردیده‌اند، با انواعی از مونومرها و با مواد دیگر میخته شده‌اند. بعضی از کاهنده‌های آب مالئیک اسید محتوی ایزو بوتیلن و کوپلیمرهای استایرن هستند. کوپلیمرهای محتوی اتیلن، پنتن یا ایزوپروپن_2 (Isopropene-2) – متیل بوتنپنتن (Methyl butenepenten) نیز جزو این دسته‌اند. کوپلیمرهای دیگری نیز برای استفاده به عنوان کاهنده‌های آب مورد تجزیه قرار گرفته‌اند که عبارتند از:
استون فرمالدئید – سدیم سولفیت، نسبت 1 به 11 از اليلوكسی دی هیدروکسی پروپان 2 و 3، انیدریدمالئیک، کوپلیمرهای محتوی کربن الفين 4 و 6 و انیدرید مالئیک و ترکیبی محتوی اسید بتا دی کربوکسیلیک اشباع شده و الفين C6.
چند ماده پسماند کاهنده آب عبارتند از: محصول ضایعاتی از پنبه، محصولی ضایعاتی بر پایه مالت تخمیر شده سولفینه، پس ماندی از مراحل تولید روغن ماهی، چوب های ذرت، ساقه و سر آفتابگردان عمل آوری شده در اسید سولفوریک و هیدروکسید سدیم و باقی مانده‌ای از تولید دی بوتیل فتالات که یک روان کننده خوب با به کارگیری ضایعات قلیایی حاصل از تولید کاپرولاکتام، آهک و سولفات سدیم است بدست می‌آید. ترکیبات حاصله شامل: متااکریلات منیزیم، متااکریلات دی هیدروکسی اتیل متیلن – اکریل آمید پرسولفات آمونیم و دی متیل آمینو – پروپیو نیتریل، مخلوطی محتوی فنول سولفونه شده، اسید بوریک، کربنات پتاسیم و امولسیون اوزوسریت، اکسید اتیلن – پلیمراکسید اتیلن ایمین پروپلین، نمک‌های دی و پلی کربوکسیلیک اسید که با انواعی از اليفن پلیمریزه شده‌اند و هیدروکربن‌های اشباع نشده غیر حلقوی و تک حلقوی می‌باشد. فرمولاسیونی از کاهنده‌های آب که ادعا شده خواص ضدآب، روان سازی و افزایش مقاومت دارند شامل ترکیبات تهیه شده از طریق هیدرولیز پلی ساخارید یا اسید اکسالیک، دیکلوپنتادین حاصل از اکریلات، رزین‌های اکریلیک، محصولات تغليظ شده‌ای از سدیم کاربازول دی سولفونات + کلرید کلسیم، انیدرید مالئیک – پلیمرهای استایرن و الكل هاي الکوکسی یا فنل‌ها، سلولزاترهای قابل حل در آب محتوی جایگزین‌های هیدروکسی اتیل و گروه‌های الکوکسی 1 و 3 هیدروکسی پروپیل -2 پلی کربوکسیلیک اسید محتوی گروه‌های 2 تا 4 کربوکسیل و پلی‌اکسی اتیلن گلایکول و نوع غیر هوازای لیگنوسولفونات با بکار بردن غشایی از پلی سولفون یا پلی الفین هستند.
هم چنین در دو دهه اخیر نمونه‌های کاهنده آب شامل: مواد بر پایه سدیم لیگنوسولفونات یا مونوهیدریک الکل‌ها، ليکور کارخانه‌های کاغذ سازی یا یک محصول حاصل از هیدرولیز چوب به همراه NaOH یا آهک در 40 درجه سانتی‌گراد، پلی استایرن سولفونه شده کوپلیمرهای قابل حل در آب از طریق هیدرولیز استایرن سولفونه شده با پلیمرهای اکریلات استر، ترکیبی از مواد افزودنی تهیه شده از الفن C2-8 کوپلیمرهای انیدرید اشباع نشده اتیلن و نمک‌های آن، سدیم فرمات + پلی متیلن گلایکول اتر با وزن مولکولی کم + Na2SO4 و نمک‌های پلیمر محتوی اسید سولفونیک و گروه‌های کربوکسیلیک اسید + پلی اکسی اتیلن الكيل فنیل اتر + یک ماده ضد کف می‌باشند.

اکثر موادی که در گروه کندگیر کننده‌ها (دیرگیرها) قرار می‌گیرند بر پایه لیگنوسولفات‌ها، شکرها، هیدروکسی کربوکسیلیک اسیدها و نمک‌های آن‌ها و ترکیبات آلی دیگری هستند. از آن جا که این مواد هم‌زمان با سایر اضافه شونده‌ها، تسریع کننده‌های مقاومت، کاهنده‌های آب و فوق روان کننده‌ها، گروه‌های هومیک اسید، سولفونیک اسید و دیگر آمینواسیدها و نمک‌های فلز قلیایی که روانی بالا در بتن دارند مصرف می‌شوند به عنوان دیرگیر مورد استفاده قرار می‌گیرند، اوره یک دیرگیر خوب است و لیگنوسولفونات، عملکردی تأخیری در بتن دارد. در یک فرمولاسیون لیکور سولفیت قلیایی مخلوط با اتیلن اکسید – پلیمر پروپیلن اکسید، زمان گیرش سیمان را 2.5 تا 5 ساعت به تأخیر می‌اندازد. در عملیات سیمان کاری، کلسيم لیگنوسولفونات در ترکیب با پنتابورات پتاسیم و تیتانیوم آلكانول آمین یک عمل دیرگیری خوب صورت می‌دهد. دیرگیر کننده‌های طولانی کننده گیرش از مخلوط کربوکسیلات‌های فنل با یک قلیا از جمله NaOH ساخته شده که زمان گیرش را ۲ تا ۱۰ روز به تأخیر می‌اندازد. سایر دیرگیرها شامل پلیمر فنل عمل آوری شده با فرمالدئید و منومتیل اوره، هموپلیمر پلی اکریل آمید یا کوپلیمر (0.01 درصد) و ضایعات شربت‌های پنتاریتریتول (Pentaerythritol) هستند. دیرگیر کننده‌های دیگری که در دو دهه اخير ابداع شده عبارتند از: کریولیت (Cryolite) + چیولیت (chiolite) + MgF2 + CaF2 + NaF ، وینیل استات + پلی اکسی اتیلن – کوپلیمر پلی اکسی پروپیلن، هیدروکسی اتیل سلولز + NH4 ، نمک پلی اکسی الکيل سولفات + سدیم استات سلولز +NaOH+سدیم کلرواستات و پارافین.
یکی از دیرگیر کننده‌های معرفی شده مخلوط استئاریک اسید + ساکاروز + دی اتیلن گلایکول + سلولز اتر، یک پلیمر دانه‌ای است که آب را جذب و به تدریج آزاد می‌کند.


معرفی محصول

افزودنی بتن ™RNW یک افزودنی روان کننده، کاهنده آب و کندگیر کننده بتن بر پایه لیگنو سولفونات می باشد. روان کننده ™RNW با الزامات استاندارد ASTM C494 مطابقت داشته وهمچنین مکانیزم عملکرد این محصول بر مبنای پخش ذارت سیمان در داخل بتن می باشد . روان کننده ™RNW در کنار افزایش زمان گیرش بتن با کاهش نسبت آب به سیمان کیفیت و مقاومت بتن را بهبود می بخشد. همچنین از این نوع افزودنی می توان در تمام بتن هایی که انتظار سهولت بتن ریزی، افزایش زمان گیرش و افزایش کارایی داریم استفاده گردد. همچنین در ترکیب این محصول از مواد دارای کلرید و مواد شیمیایی که باعث خوردگی فولاد می شود استفاده نشده است.

ویژگی‌ها


  • افزایش کارایی و روانی بتن
  • جلوگیری از آب انداختگی بتن
  • افزایش زمان گیرش بتن
  • افزایش اسلامپ بتن
  • افزایش استحکام و دوام بتن
  • کاهش انقباض و خزش
  • پرداخت و نازک کاری راحت تر
  • کاهش انقباض و نفوذ پذیری در بتن
  • کاهش جدا شدگی حتی در افت های زیاد
  • افزایش قابلیت پمپاژ
  • افزایش مقاومت فشاری و خمشی
  • بدون کلرید و عدم آسیب به آرماتورها

کاربردها


  • از این روان کننده می توان در انواع بتن ها شامل بتن های معمولی، بتن های پیش تنیده، پیش ساخته و … استفاده نمود.

بسته‌بندی


رنگ محصول


  • قهوه ای تیره

مشخصات فنی و اجرایی

مشخصات فیزیکی
مشخصات روان کننده، کاهنده آب و کندگیرکننده بتن
پایه شیمیایی لیگنو سولفونات
حالت فیزیکی مایع
رنگ قهوه ای تیره
حاوی کلراید نمی باشد
مدت زمان نگهداری (ماه) 12
مراحل اجرا

مقدار مصرف افزودنی

  • معمولاً در دوزهای 195 تا 650 میلی لیتر در هر 100 کیلوگرم سیمان استفاده می شود.
  • به دلیل تنوع در شرایط کار و مواد بتنی ، ممکن است دوزهای دیگری به غیر از مقدار توصیه شده مورد نیاز باشد.
  • استفاده از دوزهای بالاتر هم در صورت انجام آزمایش قبلی و تأیید عملکرد قابل قبول است.

اختلاط افزودنی

  • این نوع از افزودنی  را می توان هنگام ساخت بتن و همراه آب اختلاط اضافه نمود.
  • از اختلاط این محصول با سیمان خشک اجتناب گردد.

مدارک مرتبط

دیتاشیت فنی

دانلود

برگه ایمنی

دانلود

دتایل‌ و نقشه‌ها

دانلود

گالری تصاویر

نظرات (2)

نقد و بررسی‌ها

  1. علی واحدی

    سلام ببخشید برای جلوگیری از اتصال سرد در بتن ریزی هم میشه از این محصول استفاده کرد؟

    • mohammad mousavi

      با عرض سلام و احترام خدمت شما،
      بله حتماً این موضوع از ویژگی‌های مواد افزودنی کندگیر می‌باشد.

  2. نگار سلیمی

    ببخشید استفاده بیش از حد روان کننده‌ها چه تأثیری بر بتن دارد؟

    • mohammad mousavi

      با عرض سلام و احترام خدمت شما،
      اگر در نحوه میزان مصرف مواد افزودنی بر خلاف آنچه که توسط کارشناسان به شما گفته شد عمل کنید و بیش از میزان توصیه شده از مواد افزودنی استفاده کنید، بتن شما گرفته نمی‌شود.

دیدگاه خود را بنویسید