فوق روان کننده، فوق کاهنده آب و زودگیرکننده بتن

فوق روان کننده ها (کاهنده‌های شدید آب) به گروهی از مواد مضاف گفته می‌شود که مقدار آب مورد نیاز برای رسیدن به روانی و کارایی مطلوب را بیشتر از مواد کاهنده آب عادی کاهش می‌دهند و روان کننده قوی تری هستند. فرمولاسیون‌های زیادی بر پایه ملامین سولفونات یا نفتالین فرمالدئید ساخته شده، که بعضی از فرمول‌ها محتوی مواد اضافه‌تری هستند و افزودن این مواد مضاف معمولاً موجب افزایش مقاومت، افزایش دامنه روانی و دوام در بتن خواهد شد.
تحقیقات صورت گرفته منجر به تولید بتن فوق روان با حفظ اسلامپ شده است که این مواد شامل نفتالین سولفونیک اسید – ایزوسیانوریک اسید غلیظ، انیدرید دی کربوکسیلیک اسید غیراشباع بصورت میکروپل کوپلیمری از استایرن و مالئیک اسید پلیمره شده با یک لیگنین یا نفتالین فرمالدئید غلیظ شده، فرمالدئید اکسیداز – متیل نفتالین سولفونیک اسید یا پلیمر نفتالین سولفونیک اسید، کوپلیمری از OH محتوی مونومر الیگومتااکریلات، مخلوطی از پلی وینیل الکل و بتافرمالدئید نفتالین سولفونه، فوق روان کننده‌های محتوی کوپلیمرهای از جمله پلی اکریلیک اسید – پلی اتیلن گلایکول، کوپلیمر نمک‌‎های سدیمی اترمتاکریلات، اتیلن اکسید – پروپیلن اکسید کوپلیمر استئارات و غیره می‌باشند. فرمولاسیون‌هایی که موجب افزایش بیشتر قابلیت روانی بتن شده‌اند عبارتند از: نفتالین سولفونیک اسید محتوى نوع ترکیب پلی اکسی اتیلن، سولفونیک اسید – نفتالین کربوکسیلیک اسید، پلیمر غیر اشباعی از اتیلنیک کربوکسیلیک اسید دارای C6-C4 اٌلفين، پلیمرهای جدید مانند پلی (دی اتيلامينو – متیل) متااکریلات، الیگومرهای استایرن سولفونه، سدیم نفتالین فرمالین محتوی سدیم گلوکونات، کوپلیمرهای اکریلیک اسید، متااکریلیک اسید و نمک‌های فلز قلیایی و هیدروکسی C2-3 الكيل اکریلات یا متااکریلات، پلیمرهای پراکنده ساز با وزن مولکولی زیاد 550 تا 300000 و شامل کربوکسیل و گروه های تری الکيل آمونیوم تولید بتن خودتراز با روانی زیاد با استفاده از فرمولاسیونی محتوی اتیل هیدروکسی اتیل سلولز، ضدکف، ترکیب تری آذین غلیظ شده و یک فوق روان کننده بر پایه ملامین. در بعضی ابداعات صورت گرفته، مواد پراکنده ساز برای بتن‌های حاوی دوده سیلیسی توصیه شده است، این مواد شامل اسید چرب + یک ماده رهاساز سطحی غیر یونی یا آنیونی با EDTA ، مخلوطی از سدیم گلوکونات، سديم لیگنوسولفونات بتا نفتالین و نمک‌های اسید ملامین سولفونیک که موجب افزایش مقاومت بتن تا 152 مگاپاسکال شده و افزودن دوده سیلیسی، مقاومت مذکور را حتی بیشتر نیز خواهد کرد. از سال 1990 تحفیفانی بر روی دسته‌ای از مواد صورت گرفت که موجب افزایش اسلامپ و مقاومت بیشتر بتن شد. موادی که تاکنون بررسی شد شامل نمک‌های قلیایی خاکی از آمونیوم یا أمین HCH0 به صورت پلیمرهای غليظ با CO2H- و OH- محتوى هیدروکربن‌های آروماتیک همچنین کوپلیمرهای اکریل آمید و وینیلی میدازول یا مشتقات آن‌ها هستند. کوپلیمرهایی از هیدروکربن‌های C5-10 و کربوکسیلیک اسیدهای غیر اشباع یا انیدریدهای آن‌ها، آلفا و بتاکربوکسیلات اسيد غیر اشباع و یا نمک‌های آن و غیره.

فرمولاسیون زودگیرها شامل ترکیبات مصنوعی استخراج شده از مواد زائد و پسماندها بوده که این مواد ممکن است یک ماده یا ترکیبی از چند ماده باشند. بیشتر ترکیبات آلی و غیرآلی زودگیرها دارای کلر یا فاقد کلر هستند. انواع مختلف مواد افزودنی زودگیر بر روی گیرش و سخت شدن بتن اثر می گذارند. مخلوط تری‌اتانول و کلسیم فرمات و یا مخلوط تیوسیانات‌ها، تیوسولفات‌ها، نیترات‌ها و آمین‌های قلیایی قابل حل در آب و گاهی مخلوط آلومینات‌های فلز، هیدروکسیدها و کربنات‌ها و اتانول آمین، آلومینات‌ها و آلومینات‌های فلز قلیایی با تترابورات‌های فلز برای تشدید زودگیر بتن پیشنهاد شده است و برای رسیدن به مقاومت قابل توجه، استفاده از نمک‌های بر پایه پتاسیم شامل: پیروفسفات، آلومینات و کربنات پتاسیم مؤثر می‌باشد. یک ماده تسریع کننده با کارایی بالا، شامل یک پلیمر با وزن مولکولی بالا یا پلیمری از گروه‌های وینیل استات، اسیداکریلیک الکیل اکریلیت یا استایرن می‌باشد. تلاش برای رسیدن به فرمولاسیونی که سخت شدن را سرعت بخشد و همچنین خوردگی فولاد را به تأخیر اندازد یا از آن کاملاً جلوگیری کند، صورت گرفته است. در حال حاضر فرمولاسیون‌هایی شامل مخلوطی از کلرید کلسیم، نیتریت سدیم، گچ خام و کلسیم لیگنوسولفونات، ترکیبات برومید و نمک‌های آهن به عنوان بازدارنده‌های خوردگی و کاهنده انبساط قلیا سنگدانه به کار می‌رود. مخلوط ترکیبی از سدیم سیلیکات، NaOH، NaNO3، NaNO2، سدیم لیگنوسولفونات، تری اتانول آمین و Bu3PO4، محلول آبکی از منوساخاریدها با گروه‌های CH2OH و یون‌های روی و مخلوطی از اسید هیدروکسی کربوکسیلیک و ساخارید با یک پلیمر لاتکس استایرن بوتادین به همراه مقدار زیادی نمک اسید چرب (سديم استئارات)، برای این منظور توصیه شده‌اند. استفاده از یک لیکور ضایعاتی محتوی رودونات و تیوسولفات حاصل از سولفورزدایی عصاره زغال سنگ، تسریع کننده‌ای است که مقاومت یک روزه را حدود 300% افزایش می‌دهد. ماده مضاف شامل یک مخلوط تیوسیانات سدیم و سولفات سدیم مشابه کلرید کلسیم نشان دهنده افزایش مقاومت زودرس بتن می‌باشد. نمک اسید آمیدو سولفونیک آمیخته شده به تیوسیانات کلسیم، نیتریت کلسیم یا آهک آبدیده و خفیف شده، تسریع کننده دیگری است که بدون اثر سمی و در دمای پایین مورد استفاده قرار می‌گیرد. در سال‌های دهه 90 میلادی تسریع کننده‌های فرموله، علاوه بر توسعه مقاومت‌های اولیه، در گیرش سریع و در کارهای بتنی عمقی و همچنین استفاده به عنوان ضدیخ مؤثر بوده‌اند، این گونه تسریع کننده‌ها عبارتند از: پلیمر پلی کربوکسیلات، کربنات منیزیم، سرباره بسیار نرم + گج، مخلوطی از آلومینات کلسیم، سولفات آلومینیوم، سدیم با پتاسيم، آلومين + آهک + ألومينات فلز قلیایی + کربنات فلز قلیایی + گج خام، تری ایزو پروپانول آمین، پیرو سولفات پتاسیم، کوپلیمر ایزوبوتیلن ۔ مالئیک انیدرید، آلومینات کلسیم سدیم + سولفات قلبایی سدیم، سولفات آلومینیوم + اکسید آلومینیوم + هالو آلومینات کلسیم + CaSO4 + یک سولفات فلزات یک یا دو ظرفیتی، آلومينات فلز قلیایی یا کربنات + سولفات آلومینیوم و کپسول‌های ریزی از پلیمرهای جاذب آب که در آن‌ها گیرش از طریق آزاد شدن تدریجی ماده افزودنی کنترل می‌گردد، موجب توسعه مقاومت‌های اولیه می‌شوند اگرچه مواد افزودنی تسریع کننده‌ی فراوانی وجود دارد که مقاومت‌های اولیه را به شدت افزایش می‌دهند اما بسیاری از آن‌ها در دراز مدت باعث کاهش مقاومت می‌شوند. فرمولاسیون‌های جدیدی که در این 20 سال به بازار آمده شامل: سیلیکات پتاسیم یا سدیم یا منیزیم + سولفات کلسیم، Na2CO3، هیدروکسی اتیل سلولز، آهک آبدیده، سدیم نفتالین سولفونیک اسید، فلوروآلومینات، سدیم گلوکونات و سدیم کربنات، کربنات فلز قلیایی کلسیم فلوروآلومینات با سولفات‌های غیرآلی، پلی کربوکسیلات + منومتیل اتر + کلسیم پلی متااکریلیت، اکریلیت + متااکریلیت، فوق روان کننده‌های بر پایه نفتالین + کربنات سدیم، کربنات فلز قلیایی + 2Na2O5Al2O3 + گچ، اکسید آهن + کازیلیت + سولفات پتاسیم، کلسیم، سدیم آلومینات + سولفات سدیم + آلومینات سدیم + کربنات قليا + گچ، دی اتیلن گلایکول + تیوسولفات سدیم تری هیدروکسی بنزوئیک اسید + سدیم هیدروکسی، بنزن سولفونات + سیلیکای فعال می‌باشند.


معرفی محصول

افزودنی بتن ™AMW از نوع فوق روان کننده، فوق کاهنده آب و زودگیر کننده بتن بوده و مکانیزم عملکرد آن بر مبنای پخش ذرات سیمان در داخل بتن می باشد. این نوع از افزودنی بر پایه پلی نفتالن سولفونات فرموله شده و علاوه بر سازگاری با انواع سیمان با الزامات استاندارد ASTM C494 مطابقت دارد. افزودنی بتن ™AMW با کاهش نسبت آب به سیمان کیفیت و مقاومت بتن را بهبود می بخشد. همچنین از این نوع افزودنی می توان در تمام بتن هایی که انتظار تسریع در زمان گیرش بتن داریم استفاده گردد.

ویژگی‌ها


  • دارای خاصیت فوق روان کنندگی بتن
  • دارای خاصیت فوق کاهندگی آب
  • افزایش سرعت گیرش بتن و کسب مقاومت نهایی در مدت زمان کمتر
  • افزایش استحکام و دوام بتن
  • سازگار با انواع سیمان
  • کاهش انقباض و نفوذ پذیری در بتن
  • کاهش جدا شدگی حتی در افت های زیاد
  • افزایش قابلیت پمپاژ
  • افزایش مقاومت فشاری
  • افزایش مقاومت خمشی

کاربردها


  • بتن ریزی های حجیم
  • بتن های با مقاومت بالا
  • بتن ریزی در هوای سرد
  • بتن های خود متراکم
  • بتن ریزی در شرایط تراکم بالای آرماتور

بسته‌بندی


رنگ محصول


  • قهوه ای

مشخصات فنی و اجرایی

مشخصات فیزیکی
مشخصات فوق روان کننده، فوق کاهنده آب و زودگیر کننده بتن
پایه شیمیایی پلی نفتالن سولفونات
حالت فیزیکی مایع
دانسیته (گرم برسانتی مترمکعب) 1.18±0.03
رنگ قهوه ای
یون کلراید ندارد
مراحل اجرا

مقدار مصرف افزودنی

  • معمولاً در دوزهای 500 تا 1700 میلی لیتر در هر 100 کیلوگرم سیمان استفاده می شود.
  • استفاده از دوزهای خارج از محدوه مجاز هم در صورت انجام آزمایش قبلی و تأیید عملکرد قابل قبول است.

اختلاط

  • روان کننده را پس از تخلیه سنگ دانه ها داخل میکسر و ریختن 60 درصد آب اختلاط به ترکیب اضاف کنید.

مدارک مرتبط

دیتاشیت فنی

دانلود

برگه ایمنی

دانلود

دتایل‌ و نقشه‌ها

دانلود

گالری تصاویر

نظرات (1)

نقد و بررسی‌ها

  1. پویا حسنی

    سلام روز تون بخیر، میشه از فوق روان کننده زودگیر بجای ضد یخ به هنگام بتن ریزی استفاده کرد؟

    • mohammad mousavi

      با عرض سلام و احترام خدمت شما،
      خیر به هیچ وجه این امر توصیه نمی‌شود.

دیدگاه خود را بنویسید